داستان تحصیل ما در ایران

امروز به بهانه دفاع کارشناسی ارشدم، این یادداشت را می‌گذارم. حرف‌های پراکنده زیادی در این مدت در ذهنم بود، جلسه دفاع بهانه‌ای برای تسهیم آن‌ها بود. داستانی که درباره‌اش می‌خواهم صحبت کنم، داستان تحصیل در ایران است. زمانی که تصمیم داشتم کارشناسی ارشد در دانشگاه تهران در ایران ادامه بدهم، دوستان و آشناهای زیادی بودند که متأسف از این قضیه بودند و اعتقاد داشتند باید به خارج ایران برای ادامه تحصیل مهاجرت کرد. خیلی‌ها از غلط بودن سیستم آموزشی ایران می‌گفتند، خیلی‌ها هم از عدم ارتباط میان صنعت و دانشگاه در ایران حرف می‌زدند.

نصایح همه دوستان تا حدی صحیح است. سیستم آموزشی ما مشکلات فراوان دارد و بازار کار ما به خوبی به صنعت ما پیوند ندارد. اما همیشه باید یادمان باشد که ما یک کشور در حال توسعه هستیم. ویژگی‌ یک کشور در حال توسعه همین است. قبول دارم که مدت زمان زیادی است که در حال تلاش هستیم و بهبودی حاصل نشده، اما به هر حال باید همیشه در حال توسعه بودن‌مان یادمان باشد. نکته قابل توجه دیگه اینکه، خیلی از دوستان و آشناهای ما در همین ایران کارشناسی و کارشناسی ارشد خود را گرفتند و برای ادامه تحصیل در بهترین دانشگاه‌های دنیا قبول شدند. پر واضح است که اگر دانشجویان قوی نبودند، در بهترین دانشگاه‌های دنیا پذیرش نمی‌گرفتند. بنابراین در همین نظام آموزشی دانشجویانی را داریم که بهترین دانشگاه‌های دنیا به دنبال آن‌ها می‌آیند. پس اینکه سیستم آموزشی ما «به هیچ دردی» نمی‌خورد را از بیخ قبول ندارم. مسئله بعدی این است که یادمان نرود دانشجویانی از همین کشور بهترین شرکت‌ها در حوزه‌های مختلف را بنا کردند و رشد دادند. بنابراین اینکه هیچ ارتباطی بین صنعت و دانشگاه ما وجود ندارد هم یک فرضیه خام است.

۳ سال پیش، زمانی که کارشناسی ارشد قبول شدم، بسیاری از دوستان و آشنایان آینده سیاهی را ترسیم می‌کردند. به غیر از معدود دوستان و اساتید، همگی به سندروم «به هیچ دردی» نمی‌خورد دچار شده بودند. اما بعد از ۳ سال من رضایت بسیار زیادی عملکرد خودم، دانشگاه خودم و اساتید خودم دارم. به نظر من فرصت در ایران هم برای تحصیل و هم برای اشتغال وجود دارد. نقطه تفاوت ایران با خارج از کشور، شدت اصطکاک است. ما در ایران کمی اصطکاک بیشتری داریم، همین! که البته این اصطکاک با کنار خانواده بودن، کنار دوستان بودن و حس اینکه در وطن هستیم رفع می‌شود.

من برای ادامه تحصیل در مقطع دکتری ایران را انتخاب کردم و از این انتخابم خوشحالم. دوستان بسیاری دارم که در ایران تحصیل کردند و از هم‌تایان خود در خارج از کشور برتر هستند. بنابراین معتقدم در جایی تحصیل می‌کنم که از بهترین‌ها است و من هم سعی می‌کنم پازلی باشم تا شرایط را بهتر کنم تا اینکه از حالت در حال توسعه به توسعه یافته تغییر پیدا کنیم.

عکس دفاع کارشناسی ارشد

از راست جناب دکتر مهرگان (مشاور)، خانم دکتر کاظمی‌ (داور)، دکتر صادقی‌مقدم (راهنما)، دکتر روحانی (داور)، من، دکتر منصوری (مشاور)

 

1

ارسال پاسخ